Tërheqja e detyruar e Thaçit
Albeu.com
Pa u mbushur ende katër muaj nga zgjedhjet e 12 dhjetorit, fituesit janë detyruar të pranojnë atë që me arrogancë e refuzuan kur llogaritën ulëset në Parlament: të negociojnë kushtet e opozitës.

Tani, Hashim Thaçi më shumë kohë po shpenzon në zyrën e Chris Dellit sesa në atë të kryeministrit. Maxhoranca që u sajua pas zgjedhjeve të fundit është e bllokuar, vendi nuk ka president dhe qeveria ka humbur motivin për t’ia nisur më në fund punës. Kriza presidenciale, si pasojë e vendimit të Gjykatës Kushtetuese, ia ka mësuar me pahir PDK-së leksionin se në politikë numrat janë diçka, por jo gjithçka.

Koalicioni qeveritar po bën hapa prapa në përpjekje për të zgjidhur krizën politike dhe shmangur zgjedhjet e jashtëzakonshme, ndërsa Isa Mustafa po tregon se mund të fitosh edhe duke qenë në opozitë.

Në kushtet aktuale, pavarësisht termave konkretë që do të negociohen dhe afateve për zgjedhje të reja parlamentare, është e qartë se PDK gjendet në rënie dhe LDK në ngjitje. Ulja e detyruar në tryezën e bisedimeve, në dukje një përpjekje për të zgjidhur krizën, mund të përkthehet fare mirë si fillimi i një procesi për ndërrimin e pushtetit. Se sa do të zgjasë ky proces, kjo mbetet për t’u parë, por hapi i parë është hedhur. Një fitues nuk do të kishte asnjë arsye për t’u ulur në bisedime, vetëm në rast se fitorja e tij është vënë në dyshim. Pas kompromisit me opozitën, nuk do të kemi të bëjmë më me një qeveri të fortë politike, por me një administratë të përkohshme në pritje të zgjedhjeve të parakohshme.

Në një situatë të tillë, autoriteti i Kryeministrit dhe vetë puna e qeverisë do të shkojë drejt rënies. Ideja e tërheqjes dhe e pranimit të kushteve të opozitës e demotivon palën në pushtet dhe e zbeh fuqinë e liderit të maxhorancës.

Në zgjedhjet e ardhshme, kundërshtarët politikë, pas suksesit të arritur në tavolinën e negociatave, do të jenë më entuziastë dhe të sigurt për fitoren. Në çdo moment dhe në çdo kohë, opozita nuk do të lërë rast pa ia përmendur liderit të maxhorancës dobësinë dhe pafuqinë e tij për t’u sjellë si fitues. Deri në zgjedhjet e ardhshme, koalicioni qeveritar do të jetë gjithnjë nën ankthin e shkaktuar nga presioni i opozitës. Tryeza politike, që pritet t’i japë rrugë krizës, po ia shkurton atë partisë në pushtet.

Por a kishte mundësi Hashim Thaçi ta tejkalonte këtë moment, ta refuzonte marrëveshjen me opozitën dhe të provonte forcën sërish në sallën e Kuvendit? Vështirë! Vendimet e forta dhe të bëra në sy të publikut nuk janë në stilin e politikanit Thaçi. Por ka edhe shumë arsye të tjera.

Në radhë të parë atij i mungonte mbështetja unanime nga partia e tij. Kryetari i Kuvendit ishte i pari që foli për një tryezë partish dhe la të kuptohet qartë se një tentativë e re për të rizgjedhur zotin Pacolli nuk do të kishte përkrahjen e tij. Së dyti, në rast dështimi të rizgjedhjes së Presidentit do të shkohej në zgjedhje të menjëhershme dhe PDK i trembet kësaj.

Dhe më kryesorja, pushteti aktual është produkt i zgjedhjeve që prodhuan numrat, por jo legjitimitetin moral dhe autoritetin e duhur për të qeverisur vendin. Në këto kushte, Thaçi nuk mund të bënte asgjë tjetër veçse të “shpërngulej” në Dragodan, me shpresë që aty të sakrifikojë sa më pak në kurbanin që po i kërkon opozita.

Dhe opozita e Isa Mustafës këtë moment ka pritur. “Profa”, pa zhurmë e bujë ka shënuar kështu fitoren e tij të tretë të rëndësishme politike. Pas fitores në Prishtinë dhe në LDK, ai ka rrëzuar Presidentin (pavarësisht skepticizmit dhe akuzave të mediave kritike ndaj qeverisë), ka detyruar Thaçin të pranojë atë që refuzoi në fillim dhe i ka hapur kështu rrugën një fitoreje të mundshme të LDK-së në zgjedhjet e parakohshme.

Sigurisht që është shumë herët të flitet për fitore, por mënyra se si po arrihet marrëveshja e re politike dobëson autoritetin e Thaçit dhe çmobilizon pasuesit e tij. Kryeministri po shkon drejt një kompromisi për të shtyrë sa të jetë e mundur mandatin e tij.

Ai nuk ka forcë të imponojë rregulla loje, por vetëm t’i negociojë ato. Këtë lideri i PDK-së duhej ta kishte kuptuar që kur u katranos procesi zgjedhor i 12 dhjetorit. Por zgjodhi të bëjë të fortin, pa i pasur muskujt për këtë. Me probleme në parti dhe me një opozitë të fortë përballë ai u detyrua të kthehet në pikën e fillimit, por tashmë me autoritet të dobësuar.

Thaçi nuk mundi t’i qëndrojë deri në fund pozicionit të tij politik dhe t’i thoshte jo kompromisit me opozitën, qoftë me riskun e zgjedhjeve të jashtëzakonshme, qoftë edhe me riskun e daljes në opozitë. Vendimet e forta nuk janë terreni i tij dhe ai është mësuar të luajë me porta të vogla, me perde të mbyllura dhe pa spektatorë.

Nga kjo strategji e zgjedhur loje deri tani Thaçi vetëm po pëson dhe deri në fund të mandatit që ia ka lejuar opozita, ditë edhe më të vështira e presin. Procesi për ndërrimin e pushtetit duket se ka nisur dhe Hashim Thaçi nuk po jep shenja se ka fuqi ta ndalë atë. (panorama)
Shtuar më 08/04/2011, ora 10:00
Tage:
Shkruani komentin tuaj!
Të fundit nga kjo kategori