Letër nga një psikovampire e shekullit të 21
Oliverda Allmuça

E ngrirë akull.

Kisha dëgjuar dicka të tillë më parë. Me duk krejt ashtu papritur si një frazë e njohur, si një copëz e grisur nga subkoshienca ime kryeneçe që së fundmi, duhet ta them ishte dembelosur dhe nxirrte në dritë aq pak gjëra.

Po e mendoja gjithë këtë e heshtur dhe e mpirë, gjatë kohës që po udhëtoja ndërsa mbi xhamat e syzeve të reja me skelet plastik, derdheshin me furi dritat e gjata të makinave që bishtëronin nëpër rrugë.

Ndonjëherë ndjeja sesi verbohesha dhe i mbyllja sytë aq sa për të ndjerë herë një gulsh drite dhe here një re të bollshme errësire. Herë një dritë të vakët si dielli në një ditë të mjegullt dhe të zymtë, dhe herë një errësirë më të zezë sesa skeleti i zi i syzeve të mia.

Unë nuk shoh mirë nga larg. Kam një numër normal, por jo aq normal sa për të parë pa syze. Në fakt doktori në vizitën e fundit, që i bie të ishte rreth një vit më parë, ose ndoshta edhe një vit e gjysmë më parë, më tha që isha përkeqësuar dhe se duhet të shkoja më shpesh për vizitë.

Por unë kisha ndërruar vetëm skeletin, sepse të jem e vërtetë, kishte dicka që më shtynte paturpësisht të përtoja. Por sic po thoja, unë nuk shoh nga larg. Të jesh në një makinë, natën në dimër dhe të shohësh dritat e qytetit,e sidomos qytetit tim të zhurmshëm, ka dicka të pazakonte dhe mahnitëse. Edhe në mes të atij acari të ngrirë akull. Madje në dimër duket si një copëz bukurie vrastare. E brishtë, e thyeshme por që njëkohësisht të kall datën e të ngjeth mishtë.

E keni parasysh kur në filma personazhet janë jashtë natën dhe mbrapa kanë një sfond plotësisht të mjegullt, të turbullt, pa fokus por me drita që bëhen si globat e pemës së festave? Pikërisht atë shoh unë me sytë e mi dembelë, por brilantë.
Teksa ndjeja që po më zinte gjumi në makinë, gjë që nuk ndodh asnjëherë, po kuptoja sesi tërë këto muaj isha kthyer pa e vënë re në një qënie tjetër. Ndoshta e kisha vënë re. Nuk e di. Por di që isha një tjetër vullnet, një tjetër shpirt, një tjetër mendje.

Sigurisht, duket patetike dhe pak e vjetër si teori. Si një send i përjetshëm i familjes që të gjithë e dinë që ekziston, por që ka humbur shumë kohë më parë dhe kushedi në cilin cep të pluhurosur të shtëpisë është fshehur i ndryshkur dhe i rrezikshëm. Them i rrezikshëm, sepse thuhet se ndryshku shkakton tetanozin, madje dhe për këtë jam e sigurt që kam lexuar dicka , por iu thashë: subkoshienca ime nuk e di se cfarë rrjete po thur këto kohë.

“Tetanozi” që do shkaktonte ndryshimi në njeriun që mendoja se isha, ishte i rrezikshëm për mua. Edhe akoma është. Jam e pavaksinuar për të tilla raste.

I hapa sytë teksa po i afroheshim vendit ku po më conin dhe në vend se të shijoja pamjen, po shihja vështrimin tim në xhamin e makinës.

Isha dobësuar, isha kockosur dhe mund të shihja linjat e zbehta të fytyrës sime. E urreva veten pas kaq kohësh.
Jo se nuk e urreja më pare ( sic edhe e doja) por gjithmonë e kam urryer të dukesha e tillë, si një njeri i thyer brenda e jashtë që po të tentosh t’a prekësh shnderrohet në një thes kockash që tunden e përplasen në tokë. Pra ishte një urrejtje kaq ndryshe.

Pashë edhe sytë me vështrimin e lodhur, qeskat e nxira poshtë tyre dhe sa i shihja më vinte akoma më shumë ta urreja veten.
Kisha kohë që ulesha mbrëmjeve me oxhakun e fikur dhe dridhesha nga i ftohti ashtu gjunjazi në fundin e dhomës, derisa përplasja dhëmbët me njëri-tjetrin.

Pa e ditur pse.

Kisha kohë që vija muzikë të trishtuar, nga ato me histori të dhimbshme..me romanca që shuhen, me njërëz që vdesin, me sëmundje që nuk shërohen, me familjarë që të braktisin dhe të keqtrajtojnë. Kisha dëgjuar që kishte një shprehje tmerrësisht të shëmtuar për këto lloj këngësh: Damarprerëse!
Mua më dukeshin patetike, deri diku të vërteta, shpeshherë të rëndomta, por edhe qaja!

Pa e ditur fare pse.
Kur mbërritëm dhe ndjeva makinën të ndalonte, mu duk sikur më në fund ndjeva paqe: s’do kisha pse të shihja pasqyrimin e një psikovampireje tërë rrugës teksa më ndiqte me ato sytë e zymtë dhe të vakët.

Zbrita dhe ndjeva barin e lagur nga bryma… Ishim në një fshat. Në një fshat të njohur, me një aromë që të bënte të kujtoheshe për gjyshen. E kisha dëgjuar shpesh atë shprehje, ose ndoshta asnjëherë por atë natë e ndjeva. Si të krijuara nga dora e një kompozitori, tingujt e bulkthave, lumit, bretkosave, natës dhe hapave të mi ishin shkrirë në një melodi krejtësisht magjepsëse ose sic kam preferuar gjithnjë ta them trashendentale. Ishte dicka përtej shqisore atë mbrëmje dhe nuk kam aspak turp ta zmadhoj cdo gjë që ndjeva.

Ishte një natë e qetë pas muajsh të tërë që spo gjenin dot kuptim. Është e thjeshtë të vuash…sidomos në rastin tim. Isha bërë një njeri i kokolepsur dhe për këtë kisha faj. E kur ke faj, pse të mos jetë e thjeshtë?

Unë hipa mbi urën e shumëpërfolur të fshatit. Një dërrasë po, një dërrasë jo dhe hëna si një lugë kosi lart në qiell.
Po shihja ujin sesi gurgullonte plot tërbim në atë natë dimri dhe më dukej sikur po më thërriste të shëtisja bashkë me të nëpër ftohtë.

E ula kokën aq shumë dhe e ndjeja freskinë dhe të ftohtin e acartë që po më ndillte të zbrisja më poshtë.
Isha e ngrirë. E ngrirë akull.

E pashë ujin e pastër, të vrullshëm, të egër, të pangopur dhe që kishte qenë kaq gjatë duke më pritur…Po më priste me aq ngazëllim…me aq uri…

Por c’ti bësh, unë e urreja vetëvrasjen!

Ps: Psikovampirë në mjekësi konsiderohen ndryshe njerëzit pesimistë, të cilët lartësojnë pesimizmin dhe negativitetin mbi pozitiven.
Shtuar më 17/01/2019, ora 15:55
Shkruani komentin tuaj!
Të fundit nga kjo kategori