Kriza e politikës kosovare
Albeu.com
Mos u harroftë.
Kështu shqiptarët e urtë, në kohërat që rëndom shënoheshin me zhvillime të këqija, flisnin për një ngjarje tjetër të radhës, e cila dëshmonte pafuqinë dhe pafatësinë tonë. Kjo porosi, natyrisht, vlente edhe për secilën familje shqiptare veç e veç, e cila përballej me telashe të llojeve të tjera.

Në këtë mënyrë, shqiptarët shprehnin shpresën e tyre që së pari, do ta kujtojnë këtë të keqe që i gjeti, sepse harresa bën që ajo sërish të trokasë në derë dhe, së dyti, që ndërkohë nuk do të ndodhë diç edhe më e rëndë, më tragjike, që do ta lë prapa atë ngjarjen e mëparme.

Duket që kjo urti e moçme ka vlerën e saj të madhe në kohën tonë, kur flasim për politikën kosovare dhe për gjendjen e tanishme në shoqërinë kosovare.

Çka nuk kemi përjetuar krejt në gjashtë muajt e mbramë, që prej fundit të shtatorit të vitit 2010? Një pas një kanë dalë në sipërfaqe, thënë më mirë, kanë shpërthyer, lajme të këqija për Kosovën, e shumica dërrmuese e tyre janë me origjinë vendore (cinikët do të thonin këtu që janë “prodhim vendor”), apo, thënë më saktë, janë pasojë e mënyrës se si funksionon politika e Kosovës.

Kjo politikë ka humbur çdo parimësi, çdo koncept të mirëfilltë politik, është pa strategji, sorollatet, bie, degradohet dhe përplaset prej dite në ditë, e mbushur inate personale, emocione fëmijërore, hesape të pasqaruara nga e kaluara, niset e soset në kërkim të përmbushjes së interesave ekonomike, është në gjendje ta sakrifikojë qytetarin me të parën dhe më pas, edhe interesin e vendit (të Kosovës).

Kjo politikë jo që nuk merret me krizat e shkaktuara vetë, por për më shumë, ajo nuk di të funksionojë ndryshe, pos duke ecur prej një krize në tjetrën, apo, thënë me gjuhën e shqiptarëve të urtë, duke bërë që kriza e re, më e madhe se e kaluara, të ndikojë në lënien prapa (në harresë), të krizës së mëparme.

Dihet, në teori (dhe në praktikë), se çfarë ndodhë me vendet dhe me shoqëritë që, në vend të zgjidhjes së problemeve, merren me prodhimin dhe shtimin e tyre.
Zullumi këputet prej së trashi. Është kjo një tjetër thënie që na vjen prej shqiptarëve të mençur.

Kjo kriza e mbramë, që iu qep fillimit të javës së kaluar, tok me vendimin e Gjykatës Kushtetuese të Kosovës që flet për papajtueshmërinë e procedurës së aplikuar me 22 shkurt, të zgjedhjes së Behgjet Pacollit për të parin e vendit, në Kuvendin e Kosovës, me Kushtetutën e Kosovës, kërcënon vetë themelet e shtetit të Kosovës.

Ironia më e madhe që u ndërlidh me këtë vlerësim të Gjykatës Kushtetuese të Kosovës është një konsensus vendor dhe ndërkombëtar në respektim të këtij aktgjykimi të instancës më të lartë gjyqësore në Kosovë. Të thuash, u shurdhuam nga duartrokitjet që vinin nga të gjitha anët, në përkrahje të këtij aktgjykimi (dihet mirë që vendimet e Gjykatës Kushtetuese nuk mund të kontestohen në Kosovë), madje, duke dhënë edhe komente shtesë që çfarë ka ndodhë me këtë vendim të Gjykatës dhe me reagimin ndaj tij, tregon pjekurinë politike në vend.

Kur u kryen duartrokitjet dhe zhurma përcjellëse, heshtja kërcënuese doli në shesh tok me pyetjen tepër të rëndë, përgjigjen në të cilën duket që askush nuk e di: E çka tash? Çka duhet të bëhet tash e tutje që të evitohet humnera e shpartallimit edhe të këtyre institucioneve të pushtetit qendror, të cilat edhe ashtu i kanë rrënjët e kalbura nga zgjedhjet e kaluara tej mase kompromituese për këtë demokracinë e brishtë kosovare?
Në kërkim të përgjigjes, Qeveria e Kosovës iu drejtua me një letër Gjykatës Kushtetuese të Kosovës, me shpresë që kjo gjykatë do të ofrojë shtegdaljen procedurale, e cila do të sqarojë, përfundimisht se si duhet të procedohet me zgjedhjen e Presidentit të Kosovës.

Gjykata Kushtetuese, siç edhe ka mundur të pritet, nuk dëshiron të marrë kurrfarë përgjegjësie apriori për një zhvillim politik, apo, ajo merret me pasojat e një veprimi, e nuk menaxhon me proceset politike.

Çfarë ka bërë dhe çfarë ka thënë në të vërtetë Gjykata Kushtetuese, me atë aktgjykimin e parë të 28 marsit, duket që tutje do të jetë temë kundërthënëse në opinionin kosovar. Por nuk ka farë dobie prej këtij debati. Përkundrazi.

Solucioni i provuar një herë, me zgjedhjet e jashtëzakonshme parlamentare, në dhjetorin e vitit të kaluar, si tëfillim i lëmshit të krizës, e pamë të gjithë, ishte i gabuar. Për më shumë, u kuptua prej të gjithë neve që patjetër duhet ndryshuar Ligjin për zgjedhjet e përgjithshme dhe Kushtetutën e Kosovës (në pjesën për zgjedhjen e Presidentit të Kosovës), që domosdoshmërisht duhet fuqizuar rolin e faktorit ndërkombëtarë në vëzhgimin e zgjedhjeve, që gjithsesi duhet pastruar listat e votuesve, ashtu që të kemi zgjedhje kredibile. Zgjedhjet e reja të jashtëzakonshme parlamentare, këtë duhet thënë troç, do të bënin të harrohen të gjitha abuzimet dhe hajnitë e atyre të dhjetorit/janarit, të cilat na bënë horë para vetes dhe para opinionit ndërkombëtar.
Opsioni i vetëm racional është ai i instalimit të një tryeze politike me pjesëmarrjen e të gjitha partive politike, ku me një afat të caktuar kohor dhe, patjetër, me një rol të dorës së parë të faktorit ndërkombëtar, do të mbërrihej tek një marrëveshje politike, e cila do të çilte udhë për vendin dhe shoqërinë të ngulfatur nga krizat e njëpasnjëshme.

Kriza në politikën kosovare ka marrë përmasa të tilla, gjithëpërfshirëse, saqë është e pamundur që akëcili lojtar politik të mos ndien, po që se është sadopak i ndërgjegjshëm, barrën e përgjegjësisë për këtë gjendje, dhe për shtegdaljen prej saj.

Ky vlerësim është i saktë edhe për faktorët kryesorë ndërkombëtarë në Prishtinë.

Mbase, ky është njëri prej atyre momenteve në politikën e një vendi, kur ndodh thyerja e madhe, për të mirë, apo për të keq. /express/
Shtuar më 03/04/2011, ora 04:15
Tage:
Shkruani komentin tuaj!
Të fundit nga kjo kategori